Kotel (2)

Labska Louka to prawdziwa łąka. Cały jej kawał. I pięknie kwitnie.

Z Labskiej Louki widać też... no? Co tam wystaje za czubek? ;)

Tak, to Śnieżka. Blisko, nie? ;)

Na tablicy można sprawdzić, jak nazywają się wszystkie szczyty. Ja już sporo zapamiętałam.

No to idziemy - o tam.

Jeszcze tylko pamiątkowe zdjęcie szlakowskazu.

Nie jest to długa droga, zaledwie kilometr, i docieramy do następnego rozdroża. Ze szlakowskazem. Uwielbiam je. :)
 

Można ruszyć dalej dwoma szlakami, asfaltem, albo piaszczystą ścieżką. Ja wybieram to drugie rozwiązanie.

A przy drodze trawy i choinki.

Kotel (1)

Nie wiem, czy pamiętacie, ale moja pierwsza wyprawa na Kotel zakończyła się tym, że WIEDZIAŁAM, że tu musi być pięknie, ale nic nie WIDZIAŁAM z powodu gęstej mgły i niskiego pułapu chmur. Pora na powtórkę z rozrywki, ale przy bardziej "widokowej" pogodzie.

Od Voseckiej Boudy ruszam zielnym szlakiem.

Widoczność bardzo dobra.

Widać Certovą Horę w Harrachovie - trasy narciarskie ułożone w literę V do góry nogami.

Choinki i zielone wzgórza. Nad Mumlavą. ;)

Strumyczek.

Zbliżam się do Labskiej Louki.

Labska Louka - widok na Łabski Szczyt, czyli Violik.

Labska Louka - widok na przekaźnik TV nad Śnieżnymi Kotłami.

Na zachód (7)

Nadal zostajemy przy rzece Kamiennej i jej dopływach.

Można podziwiać tamy i oczka.

Jeszcze jeden grzybek.

Siedzę sobie na moście i macham nogami nad wodą. :)

I już "centrum" Jakuszyc. Po lewo ośrodek Biathlon, po prawo stacja kolejowa, na wprost Polana Jakuszycka, znana z Biegu Piastów wszystkim narciarzom biegowym.

Drogowskaz przy przystanku kolejowym złapany pod słońce.

A potem siedem minut w pociągu i jestem z powrotem w Szklarskiej Porębie.
Koniec wyprawy!

Na zachód (6)

Zostawiamy Owcze Skały za sobą, bo ścieżka woła.

Grzyby jadalne tylko raz. ;)

A ten to chyba nawet jadalny. Ale tylko chyba!

Ter zdecydowanie niejadalne. Ale za to mają fajne kropki. :D

Po zejściu w dół z grzbietu góry napotykamy strumyk, a nad nim oczywiście naparstnice.

 Zieleń przy drodze do Jakuszyc.

Przed ostatnim zakrętem strumień jest trochę większy. Bo to już rzeka Kamienna! W tym miejscu zawsze siadam się pomoczyć.

Tuż zaraz jest też niby staw, ale jakoś do niego nie wchodziłam nigdy.

Chyba trochę zarośnięty za bardzo, jak na mój gust. ;)

Na zachód (5)

Zostaniemy trochę na Owczych Skałach.

Każda jest inna.

A wszystkie są piękne.

Jak to w ogóle stoi?

Większa grupa.

Obłe kształty.

Zarośnięte.

Ze ścieżki.

Idziemy dalej. :)

Na zachód (4)

Po zejściu w dół odpoczynek. Jest miejsce na zrobienie stosiku.

A zaraz potem wkraczamy na kolejne pole jagodowe.

Nie można się nie zatrzymać i nie zerwać. :)

A potem w oddali wyrastają Owcze Skały.

Zbliżamy się do nich, widząc je między drzewami. Zawsze robią wrażenie.

Z Owczych Skał można podziwiać Szrenicę, oczywiście jeśli nie ma mgły lub niskich chmur.

A to najwyższa "owieczka".

Odpoczynek pod jarzębiną.

Mogę tam siedzieć godzinami. I czasem mi się tak zdarza. ;)

Na zachód (3)

Dalsza droga na zachód prowadzi drewnianymi kładkami.

Niektóre trochę zarosły... ;)

A tu chyba piorun zadziałał.

Prawie jak ścianka wspinaczkowa, z tymi guzami.

Przy tym strumyku obowiązkowy postój. Moczenie nóżek, leżenie na trawce.

A tam daleko na szczycie schronisko na Szrenicy. Stamtąd zaczęłam trasę.

Dwa schroniska na jednym zdjęciu: Szrenica i Hala Szrenicka.

I oto jesteśmy na szczycie góry, idziemy jej grzbietem.

A co chwilę przystanek, bo jagody w tym miejscu są wspaniałe. :)