Październik na szlaku (4)

 Po spotkaniu z Kamieńczykiem, ruszam pod górę. 

Jesienne liście na wodzie. 

Tam spada Kamieńczyk tworząc wodospad. 

Potok Kamieńczyk z jesiennymi liśćmi. 

Potwór. ;p 

Pod górę Szrenicy marsz! 

Październik na szlaku (3)

 Zapraszam do oglądania! 

Najpierw wodospad Kamieńczyka ze szczególnym uwzględnieniem okolicznych jesiennych akcentów. 

A teraz naszykujcie się na totalny relaks: obserwowanie przepływających chmur przy dźwięku wodospadu. 

Zrelaksowani? :) 

Październik na szlaku (2)

 Zajrzymy do Kamieńczyka? 

Zejście i parę żółtych liści. 

Wąwóz mało jesienny. 

Podejście do wodospadu - tu jest troszkę jesieni. 

Woda płynie jak zawsze. 

Wodospad Kamieńczyka z żółtymi akcentami. 

Prawa ściana wąwozu tuż przy wodospadzie. 

Zimowa mini pętelka (11)

 To był bardzo miły spacer, dziś już końcówkę Wam pokażę. 

Ostatni rzut oka na wodospad Kamieńczyka :) 

Droga w dół. 

Zaśnieżony płotek...

... znaczy nikt się go nie trzymał. ;p 

Nawet na siatce śnieg. 

Ostatnie zdjęcie tego dnia. :) 

Zimowa mini pętelka (10)

 Dziś zimowy Kamieńczyk na filmach. :) 

Uwielbiam Kamieńczyk :) 

 

Zimowa mini pętelka (9)

 Dotarłam do Kamieńczyka. 

Tu startuje wodospad. 

Tak wygląda z zakrętu. 

A tak z tarasu. 

Zbliżenie na górną cześć. Zobaczcie te sople! 

Usiadłabym i posłuchała wodospadu, ale... ;p 

Zimowa mini pętelka (5)

 W dół czerwonym szlakiem od Hali Szrenickiej do Wodospadu Kamieńczyka. 

Zapraszam do oglądania pięknego bielutkiego śniegu w różnych konfiguracjach. 

Uwielbiam śnieg! 

Rozszalały wodospad (1)

Jak pisałam w poprzednich wpisach, miałam w Szklarskiej 24h deszczu. Dzień spędziłam w Piechowicach i Pakoszowie, a wracając zobaczyłam potok Kamieńczyk rozszalały po deszczu. Wtedy pomyślałam, że to okazja zobaczyć też rozszalały wodospad. Wpadłam do domu, rzuciłam rzeczy, wzięłam tylko telefon i poszłam pod górę. W życiu tak szybko nie dotarłam do Kamieńczyka jak wtedy, chyba w 20 minut już byłam na miejscu. A słychać go było już z daleka. 

Nie wchodziłam do wąwozu, poszłam na górę. Podeszłam do ogrodzenia i zobaczyłam taki widok. 

Masa wody lecąca z hukiem w dół. Kamieńczyk w ogóle nie przypominał siebie. 

Jeśli ktoś nie pamięta jak wygląda wodospad normalnie to zapraszam tutaj

Jeszcze zza drzewa, a potem stwierdziłam, że zobaczę jak wygląda od góry, tam gdzie się zaczyna, i zaczęłam wchodzić pod górę. 

Wąwóz. 

Cały wąwóz. Ciekawe czy wpuszczają na dół, pomyślałam w tym momencie. 

PRAWIE początek wodospadu. Ale masa wody. 

Trochę Kamieńczyka (2020)

 No co ja poradzę, że go lubię. ;) 

Drogę na Kamieńczyk, zwłaszcza pierwszy odcinek, gdzie czasem wyskakuję na krótki spacer. 

Przez dużą część drogi przy strumieniu Kamieńczyk. 

No i sam wodospad. :) 

Z każdej strony. 

I jeszcze od góry. :) 

Ostatki 2018 (5)

Już niedaleko do wodospadu Szklarki.

Startuje w dół.

Wody niewiele....

Ujęcie bardziej tradycyjne.

Zbliżenie.

Jak woda, to woda. Drugi wodospad.

To Kamieńczyk oczywiście.

Prezentuje swoje wdzięki. 

A jest co prezentować . ;)

Krucze Skały

Bardzo lubię Krucze Skały. Z Kamieńczyka nie wracam tą samą drogą czarnym szlakiem, tylko idę w dół, całą "pielgrzymką" i potem odbijam od szlaku w prawo w zwykłą piaszczystą drogę na skróty. I już za chwilę po lewo jest wejście do Kruczych Skał. Kiedyś była tam tablica, teraz można przegapić, bo nie ma żadnego znaku.

A naprawdę warto tam wejść i podziwiać widoki z góry.

I skały.

Na samym szczycie można sobie przysiąść na kamieniach i odpocząć.

Jak ma się trochę szczęścia, to można zobaczyć wspinaczy na skałach po drugiej stronie drogi.

Tutaj widać lepiej. 

Widok w dół, na rzekę Kamienną.

A teraz patrzymy w prawo.

Dłuższy czas się zastanawiałam, co to za budynek tak wysoko z lewej strony. No a to przecież stacja kolejowa Szklarska Poręba Górna! :)