W poprzek jesiennych Karkonoszy (14)

 Weszłam na górę. 

U góry też mgła. 

Mokre Rozdroże ledwo widoczne. 

Skręciłam w stronę Voseckiej Boudy. 

Patrzcie, jaki rudy obywatel. :) 

A ten w moim ulubionym kolorze. 

Kropelki. 

Piękna zimowa wyprawa (32)

 Dziś Mokre Rozdroże i w dół. 

Widok na Szrenicę, Szklarską Porębę i trochę Gór Izerskich. 

Ostatnie zakrętasy Mokrej Drogi. 

A pod górkę tak. 

Mokre Rozdroże za kilka kroczków. 

A tam już schronisko Pod Łabskim Szczytem. 

Piękna zimowa wyprawa (31)

 Ostatni kawałek Mokrej Drogi. 

Z widokiem na Kotlinę Jeleniogórską. 

Niby cień, niby słońce. 

Daleko daleko Śnieżne Kotły. 

Mokre Rozdroże już za chwilę, bo ze śniegu wyłania się tablica ścieżki przyrodniczej. ;) 

W tle Borówczane Skały w słońcu. 

Zaspa. Można skakać. :) 

Piękna zimowa wyprawa (26)

 Idę Morką Drogą w stronę Mokrego Rozdroża. 

Twarożnik widać. Troszeczkę. 

Cudowna oblodzona i oszroniona tyczka. 

Idzie się dość ciężko, ścieżka wąsko wydeptana, a w zasadzie mało wydeptana. Dobrze, że te tyczki są, to się nie zbłądzi. 

Trochę lepiej widoczny Twarożnik przy czerwonym szlaku na Śnieżne Kotły, mijam go dziś dołem. 

Pochylona. 

Piękna zimowa wyprawa (25)

 Dzis zaczynamy na Mokrej Przełęczy. 

Tam się idzie do.Voseckiej Boudy. 

Jest tyle śniegu, że prawie zasypało tabliczkę Czeskiego Karkonoskiego Parku Narodowego. 

Szrenica już daleko. 

Skręciłam w Mokrą Drogę. 

Taką ścieżką teraz podążam. 

Horyzont stanowią Śnieżne Kotły. 

Na dnie Doliny Łaby (17)

 Idę, idę, szybciutko, chcę sobie zjechać na dół wyciągiem. 

Jeszcze kawałek przede mną. 

Jaka mgła na Szrenicy! 

Szybko się idzie, już niedaleko Twarożnik. 

Od prawej : Szrenica ze schroniskiem, Twarożnik, a przy ścieżce Trzy Świnki i niżej Mokre Rozdroże, po lewo ścieżka do Voseckiej Boudy. 

I za chwilę Mokre Rozdroże. Nie skręcam, już widzę, że zdążę na ostatni wyciąg w dół. 

Na Mokrym Rozdrożu tłumek. 

U samej góry Trzy Świnki. 

A po środku skręt na zielony szlak prowadzący do górnej stacji wyciągu. 

Lecę! 

Dwie Drogi (3)

Mokrą drogą dochodzimy do Mokrego Rozdroża a stamtąd mamy 5 minut do schroniska Pod Łabskim Szczytem. Tylko uwaga na schodach! Ja się tam kiedyś PRAWIE wykopyrtnęłam, a następnego roku dziewczyna się poważnie potłukła i poobcierała. Bliskość schroniska powoduje chyba umykanie koncentracji.

Schronisko to jest moim ulubionym w Karkonoszach po polskiej stronie.

Pięknie położone, ładnie je widać, miłe w środku, pyszna pomidorowa, pierogi z jagodami i ciasto drożdżowe.

Dalej schodzimy w dół żółtym szlakiem, tzw Stara Drogą.

Przy niej mnóstwo strumyków.

I tama z rurą. :D

Ja zawsze skręcam ze Starej Drogi na zielony szlak, gdyż tam mam bliżej do domu. Poza tym Stara Droga w dalszym odcinku robi się mniej droga, a więcej stara... ;) A ja nie chcę nóg połamać. ;)

Dwie drogi (1)

Zaczynamy od Mokrej Drogi.

Prowadzi od głównego czerwonego szlaku do Mokrego Rozdroża, gdzie można złapać szlak na Śnieżne Stawki lub bardzo malowniczy żółty do Śnieżnych Kotłów, albo zejść do Schroniska Pod Łabskim Szczytem.

Uwielbiam kładki na tej drodze.

Łączki.

Kosodrzewinowe zarośla.

Mokradła, którym zawdzięcza swoją nazwę.

I oczywiście widoki!

Pięciodniowa wyprawa pożegnalna (11)

Na Mokrym Rozdrożu idę w prawo.

To Borówczane Skały.

Tu w przybliżeniu.
A teraz rzut oka na schronisko Pod Łabskim Szczytem.

Zostaje za nami.
Lubię zdjęcia przez choinki robić. :)

Daleko, daleko została Szrenica.

Niebieskie górki.

Dalej ścieżka zamienia się w kamienny szlak. Trzeba uważać.

No i ten widok już na pewno poznajecie.

Zbliżam się do wnętrza Śnieżnych Kotłów. Nad głową, "oprócz błękitnego nieba", przekaźnik TV.